The Wild Rover

"The Wild Rover" is een Engelstalig folknummer waarvan de origine niet bekend is. Het nummer wordt door velen gezien als een stereotiep Iers drinklied, dat vaak ten gehore wordt gebracht in Ierse pubs.

Het lied gaat over een jonge man die na jaren terugkomt in zijn geboortestad. Bij de pub weigert de kroegbazin hem krediet, waarna hij tien sovereigns (gouden munten) laat zien. Ze biedt hem dan de beste drank aan, maar hij zingt dat zijn dagen als 'rover' achter hem liggen en dat hij zijn gaat opbiechten wat hij gedaan heeft, het thema van de verloren zoon.

Het woord 'rover' duidt in het Engels niet op een crimineel, maar op iemand die een ongeregeld leven leidt, eventueel zonder vaste verblijfplaats. Connotaties zijn rondtrekken en flierefluitend leven van de hand in de tand; het Nederlandse woord rover is verwant, maar is een valse vriend.

De geschiedenis van "The Wild Rover" gaat minstens terug tot de 17e eeuw. Het lied werd indertijd opgevoerd als een moraliserende alehouse ballad (kroeglied), op teksten uit een pamflet van Thomas Lanfiere. Ook wordt het nummer gezongen als zeemanslied, bijvoorbeeld als shanty. In de loop der jaren zijn er meerdere tekstuele en muzikale aanpassingen aan het lied gedaan. De versie die heden ten dage het meest gangbaar is, is gebaseerd op de artiesten die "The Wild Rover" in de jaren 1960 zongen. De bekendste versie is van The Dubliners.

Tijdens optredens wordt het publiek vaak aangespoord om op de maat te klappen tijdens het refrein: "And it's no, nay, never, (klap - klap - klap - klap), No nay never no more, Will I play the wild rover, No never no more".