Don't Answer Me

"Don't Answer Me" is een nummer van de Britse band The Alan Parsons Project. Het nummer verscheen op hun zevende studioalbum Ammonia Avenue uit 1984. In februari van dat jaar werd het nummer eerst in het Verenigd Koninkrijk en Ierland op single uitgebracht als de tweede single van het album. Op 1 maart volgde het Europese vasteland, de VS en Canada en op 26 maart Australië en Nieuw-Zeeland.

De plaat werd een hit in een deel van Europa, de Verenigde Staten, Canada en Oceanië.

In de VS werd de 15e positie bereikt in de Billboard Hot 100, in Canada de 22e, Australië de 43e, Nieuw-Zeeland de 30e, Frankrijk de 4e, Spanje en Duitsland de 7e, Zwitserland de 8e en in thuisland het Verenigd Koninkrijk een bescheiden 58e positie in de UK Singles Chart.

In Nederland was de plaat op donderdag 23 februari 1984 TROS Paradeplaat op de befaamde TROS donderdag op Hilversum 3. Tevens ging op deze dag het album Ammonia Avenue in het radioprogramma De LP en CD Show met Wim van Putten in première en werd mede hierdoor een grote hit in de destijds drie landelijke hitlijsten op de nationale publieke popzender. De plaat behaalde de hoogste notering met een 5e positie in de TROS Top 50. In de Nederlandse Top 40 werd de 7e positie behaald en in de Nationale Hitparade de 10e positie. In de Europese hitlijst op Hilversum 3, de TROS Europarade, bereikte de plaat de 8e positie.

In België bereikte de plaat de 8e positie in de voorloper van de Vlaamse Ultratop 50 en de 9e positie in de Vlaamse Radio 2 Top 30. In Wallonië werd géén notering behaald.

"Don't Answer Me" is geschreven door bandleden Alan Parsons en Eric Woolfson en geproduceerd door Parsons. De band stond voornamelijk bekend om hun nummers die binnen de artrock en progressieve rock vielen, maar voor "Don't Answer Me" besloot Parsons om een nummer te schrijven in de stijl van Phil Spector en zijn Wall of Sound-techniek. Woolfson verzorgde de zang op het nummer en Mel Collins speelde een saxofoonsolo in.

"Don't Answer Me" werd de laatste grote hit voor de groep. Het nummer bereikte de vijftiende plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100 en was de laatste top 20-hit voor de band. In thuisland het Verenigd Koninkrijk kwam het nummer tot plaats 58, waardoor het de grootste hit van de band in hun thuisland is.