Il Est Cinq Heures, Paris S'éveille

Il est cinq heures, Paris s'éveille (Het is vijf uur, Parijs ontwaakt) is een single van de Franse singer-songwriter Jacques Dutronc uit 1968. Het nummer is afkomstig van zijn tweede album.

Het nummer werd in 1991 gekozen tot het beste Franstalige nummer aller tijden in een peiling onder muziekcritici.

Het idee voor het lied is afkomstig van Jacques Wolfsohn, artistiek directeur bij Disques Vogue. Hij kreeg het idee tijdens een maaltijd met zijn songwriting-partners Jacques Dutronc en Jacques Lanzmann en stelde hen voor een lied te schrijven over Parijs in de vroege morgen. De andere twee Jacques begonnen diezelfde avond om 23 uur met het componeren van het lied en bij zonsopgang was het lied klaar. Het lied is geïnspireerd op Tableau de Paris à cinq heures du matin, een lied uit 1802 van Marc-Antoine Madeleine Désaugiers.

In de versie van 1968 wordt de tekst van Désaugiers van een zonsopgangtafereel van bakkerijen, fruitkraampjes en straatvegers vervangen door minder kalme scènes van vrachtwagens, auto's en strippers. Bekende Parijse plaatsen zoals de Place Dauphine worden beschreven zoals ze in de jaren 60 waren. Het grote treinstation Gare Montparnasse wordt beschreven als "niet meer dan een skelet" ("...n'est plus qu'une carcasse...") omdat, ten tijde van het schrijven van het lied, dit station gesloopt werd om ruimte te maken voor de wolkenkrabber Tour Montparnasse.

De kenmerkende fluitpartij in het nummer werd pas aan het einde aan de opnames toegevoegd. Dutronc en Lanzmann waren niet tevreden over het arrangement en hadden het gevoel dat er iets ontbrak. Dutronc had het idee om een Gipsy jazz-gitaar toe te voegen. Omdat Roger Bourdin, een fluitist, op dat moment in hetzelfde gebouw werkte, kreeg hij de vraag of hij naar het nummer wilde luisteren. Bourdins improvisaties werden vervolgens aan het nummer toegevoegd.

Op de single kreeg ook de toenmalige vrouw van Lanzmann, Anne Ségalen, credits voor de teksten.