Never Can Say Goodbye

Never can say goodbye is een lied geschreven door singer-songwriter Clifton Davis, die pas later acteur werd. Davis schreef dit lied eigenlijk voor The Supremes, maar hun platenlabel Motown Records vond het geschikter voor de Jackson 5. In maart 1971 volgde hun release en al snel volgde een aantal andere artiesten die het opnam en uitbracht. Alleen al in 1971 blijken ten minste vijftien versies opgenomen te zijn. Daaronder bevonden zich artiesten als Johnny Mathis, Ray Conniff, Herbie Mann en Isaac Hayes. Hayes nam het overigens in 2008 nog een keer op voor de film Soul Men. In 1972 volgden meer uitgaven, waaronder een van James Brown. Gedurende de jaren zeventig bleef het populair, met name de versie van Gloria Gaynor scoorde in de hitparades. De daaropvolgende decennia verschenen met regelmaat versies. Onder de artiesten die het vastlegden waren The Communards het populairst. Andere artiesten waren bijvoorbeeld Günther Neefs, (dan toch) The Supremes, Sheena Easton en The Temptations. Ook de Glee Cast deed een duit in het zakje.

Fransen kennen het lied wellicht ook onder de titel Ne viens pas me dire good-bye door Nancy Holloway; Finnen onder de titel En näkemlin sanoa voi.

In oktober 1974 deed Never can say goodbye haar herintrede in de hitparades in de wereld. Gloria Gaynor zong het in een discoarrangement. Het arrangement werd geproduceerd door de Disco Corporation of America geleid door Meco Monardo en Tony Bongiovi. Deze versie verkocht in de Verenigde Staten iets minder goed dan die van de Jackson 5. Zij stond zeventien weken in de Billboard Hot 100 en piekte op plaats 9. Bijzonder was dat Gaynor met Never can say goodbye de eerste plaats bezette tijdens de eerste uitgave van de dance/discolijst, die in Billboard verscheen. In Canada en het Verenigd Koninkrijk verkocht Gaynor juist meer singles dan de Jackson 5. Gaynor haalde met deze plaat in dertien weken de tweede plaats in de UK Singles Chart. Ze werd gestuit door Tymes met Ms. Grace, een single die net zo snel ging als kwam. Ze besteeg met deze plaat ook de Duitse en Oostenrijkse hitparades. In Nederland en België werd het begin 1975 een top 10-hit.